x Zoeken
Home > Nieuws > Een weegschaal heb ik niet, wel een fysiotherapeut

Een weegschaal heb ik niet, wel een fysiotherapeut

24 maart 2017

Een weegschaal heb ik niet, wel een fysiotherapeut; Rob Mattijssen.

Die heeft meerdere fotografen in behandeling omdat fototassen zo zwaar zijn.

De mijne schat ik op een kilo of twintig. Tel het gewicht van zeven lichtgevoelige (= veel zwaar glas) objectieven, drie flitsers, camera, batterijen en allerlei klein spul bij elkaar op en je komt aardig in de richting. Die tas sleep ik over één schouder met me mee. Over de andere schouder regelmatig een flink statief.

Na verloop van tijd liep ik scheef genoeg om me te melden bij de fysiotherapeut. Mijn favoriete behandeling is een flinke massage, gevolgd door wat in de volksmond ‘kraken’ heet. Scheef naar binnen, rechtop naar huis!

Niettemin gaf hij me naast wat oefeningen de raad flink te bewegen, bijvoorbeeld dansen. Oefeningen doen vind ik niks, dansen da’s leuk! Motorrijden ook. En omdat ik dan voortdurend aan het balanceren ben, net zoals op zo’n therapeutische oefenbal, is dat nog heilzaam ook.

Elke dag een flinke wandeling, ook goed. Vooral niet stofzuigen of mountainbiken. Niet stofzuigen ging niet. Alleenstaande mannen hebben de naam te verslonzen, ik ben de uitzondering. Toch was al die beweging niet afdoende en kreeg ik als extraatje het advies regelmatig te bukken.

Tsja….., zomaar ins blaue hinein bukken zag ik niet zitten. Ziet er zo zinloos uit. Tot ik het idee kreeg het te koppelen aan wandelen en fotograferen. Het thema ‘Bukken!” was geboren. Camera met groothoekobjectief om de nek en de straat op. De blik gefocust op fotogenieke troep op de grond. Zag ik iets wat ik de moeite van het fotograferen waard vond dán bukte ik en combineerde zo het nuttige met het aangename. Het resultaat is een soepele rug en een nieuwe fotoserie.

Van de nood een deugd gemaakt, een goede manier om je door het leven te slaan.

Gepubliceerd in het liemerse weekkrantje

Hans Franz
www.hansfranz.nl
www.nieuwlicht.net